Home » Leef Nu-inspiratie » Blog » Skippie, een zichtbare master van het nu

Skippie, een zichtbare master van het nu

Skippie, een zichtbare master van het nu

29 jan. 2017 13:21

Het is wat het is en dat is vaak niet wat het lijkt. Het nu is het enige moment dat je hebt en terwijl jij dit leest is dat nu-moment alweer voorbij. Het grappige is dat wij mensen stil staan bij momenten, waardoor het lijkt alsof er een verleden, toekomst en een nu bestaat, maar is dat ook zo? Skippie 'weet' wel beter...

 

The Master
De naam Skippie werd al snel afgekort tot Skip en niet lang daarna omgedoopt tot the Skipmaster tot het huidige 'the Master'. Als je me nu vraagt waarom eigenlijk, dan heb ik echt geen idee. Misschien omdat hij soms heel wijs uit zijn doordringende en prachtige heldere ogen kijkt. Of omdat hij de dingen doet op zijn manier, in zijn eigen tempo, of omdat hij zijn vriendin bespringt wanneer hij wil spelen. 22 schijnt in spirituele kringen een mastergetal te zijn en toevallig is zijn geboortedatum 22 augustus 2013. Ach, hij is voor mijn vriend en voor mij gewoon 'the master'.

Skippie is een hond, zo'n metgezel die wij mensen een trouwe makker noemen. Hij heeft geen linkervoorpoot meer, dus hij is officieel geen viervoeter, maar een driepoot. Voor hem maakt dat echter helemaal niets uit. Oké, hij is misschien iets eerder moe dan zijn vriendin Sira die wel vier poten heeft, maar hij doet bij lange wandelingen echt niet onder voor haar. En als hij wel moe is, dan ploft hij gewoon neer, daar waar hij wil. En of dat nu midden op de weg is of ergens in de struiken, dat maakt hem niets uit. Als hij moe is dan moet hij rusten, logisch toch? Het is wat het is en daar geeft hij zich zichtbaar aan over.

 

Doe jij wat je zegt?
Hoe anders is dat toch bij mensen... Wanneer wij moe zijn, maar onszelf een doel hebben gesteld om iets 'te bereiken', dan negeren wij die vermoeidheid gewoon. We geven ons er al helemaal niet aan over, maar praten het goed dat een bepaald doel bereikt moet worden, dus hup, weer verder. En jaren later hebben we zomaar opeens een burn-out en dat vinden we dan gek. Huh?

Nee, Skippie zal dat niet overkomen als master van het nu. In mensentaal zou je kunnen zeggen dat hij het type is dat doet wat hij zegt. Hij eet wanneer hij honger heeft, hij poept wanneer hij moet poepen, hij speelt wanneer hij wilt spelen en gaat slapen wanneer hij moe is, want het is wat het is, toch? 

Sinds ik samenleef met honden leef ik ook meer in het nu en dat is waar ik ook steeds meer zichtbaar mee word. Waar dat eerst subtiel en onbewust gebeurde, vindt dat nu steeds bewuster plaats. Buiten zijn met hen voelt ook steeds meer als thuis zijn in het nu. En het grappige is dat ik juist daardoor meer alert ben en minder reactief reageer. En wanneer dat wel gebeurt, dan realiseer ik me dat redelijk snel daarna en is die emotie ineens weer weg; het blijft niet lang meer hangen in het systeem dat mijn lichaam heet.

Ook ben ik beter geworden in het loslaten van gedachten. Ik identificeer me steeds minder met ze en zie ze voor wat ze zijn; zoals wolken die komen en gaan, maar de lucht (het zelf) die blijft of golven in de zee die groter of kleiner worden, maar de zee (het zelf) die blijft. Wij zijn als de lucht of de zee, maar realiseren ons dat niet altijd. Skippie wel, of nou ja, ik weet niet of hij zich dat realiseert en dat maakt verder ook niets uit, maar hij 'is' en dat is voldoende. 

 

Universele roedel
Daarnaast hebben honden (en ik vermoed ook andere niet-menselijke dieren) de gave om ons mensen te laten zien dat wij, net als zij, onderdeel zijn van een groter geheel, een soort van universele roedel. Maar in tegenstelling tot de mens, accepteren zij deze rol volkomen binnen de illusie van deze realiteit. Zij 'zijn', ze komen en gaan en hechten daar verder geen waarde aan. Het is wat het is. 

 

“When animals express their feelings they pour out like water from a spout. Animals' emotions are raw, unfiltered, and uncontrolled. Their joy is the purest and most contagious of joys and their grief the deepest and most devastating. Their passions bring us to our knees in delight and sorrow.”

Marc Bekoff, author of 'The Emotional Lives of Animals: A Leading Scientist Explores Animal Joy, Sorrow, and Emphaty, and Why They Matter'

 

Vol overgave zichtbaar jezelf zijn
Honden zijn altijd en overal 100% zichzelf; wanneer ze bang zijn, dan zijn ze vol overgave bang, wanneer ze blij zijn (en dat is meestal het geval), dan zijn ze vol overgave blij en wanneer ze boos zijn, dan zijn ze vol overgave boos en dat is iets wat ik echt van hen heb geleerd.

Wanneer je zichtbaar wilt zijn als jezelf, als dat kleine stukje individuele zelf binnen deze materiële realiteit, geef je er dan eens zichtbaar aan over. Als je boos bent, wees dan ook echt boos, en als je blij bent, laat dat dan ook zien. Het is eigenlijk heel bijzonder dat er niemand, maar dan ook niemand is waarmee jij je 100% kunt vergelijken, want iedereen is een zichtbaar unieke versie van dat zelf waar we allemaal onderdeel van zijn. Dus geef je er aan over zoals Skippie, Sira en al die andere masters van het nu en verwonder je over dat wat zich dan manifesteert...

 

 

« Vorige

Lees meer »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.