Home » Leef Nu-inspiratie » Blog » Je herinneren wie je ook alweer bent

Je herinneren wie je ook alweer bent

Je herinneren wie je ook alweer bent

2 feb. 2017 13:05

“You have only to perform your own mission in life without any thoughts of aggressiveness or competition. Follow the will of nature and coordinate your will and your mind to become one with nature.” Bruce Lee

 

Afstoffen en zo...
Om het overtollige stof van de waarheid te verwijderen, of beter gezegd: het licht te laten schijnen op jouw waarheid, hoef je echt niet letterlijk af te reizen naar de andere kant van de wereld. Het kan, maar het hoeft niet. Binnen deze menselijke realiteit van tijd en ruimte leven we namelijk in een tijd waarin de technologie ons een handje helpt om sneller tot onze ware kern te komen, gewoon vanuit de plaats waar jij je nu bevindt.

Je zou het ook kunnen zien als een psychologische, innerlijke revolutie van de mens waarin het zelf zijn of haar eigen waarheid kan ontdekken, zo vanuit de luie stoel. De waarheid (als informatie) ligt nu letterlijk voor het oprapen door het internet. Dus als je wilt, dan kun je anno 2017, redelijk snel tot jezelf komen, en toch doet de meerderheid van de mensen dat niet…

 

Pieken en dalen
Oké, het vraagt natuurlijk wel wat van je, om door het bos van conditioneringen je eigen pad, jouw waarheid, te vinden. Je zult bergen tegenkomen waar je misschien eerst tien rondjes om heen loopt, totdat je je realiseert dat je toch echt over de berg heen moet om je pad te vervolgen. En ja, die zee van emoties die je eerst helemaal niet was opgevallen, die komt ineens voorbij en juist net op het moment dat jij dacht weer lekker veilig terug op het pad te zijn… Tja, je kunt je laten over stromen door het water of je accepteert dat die zee met haar onvoorspelbare golven er gewoon is. Je neemt de boot en vaart weer verder, op je pad.


                    “Be a practical dreamer backed by action”
                                                                         

                                                                                             Bruce Lee

In de praktijk
Inzichten zijn mooi, hoor, maar je hebt er als mens niets aan wanneer het maar blijft 'zweven' op conceptueel niveau, ergens in dat grote hoofd; ons brein wil er uiteindelijk ook wel graag iets mee doen, toch? Anders zou alles voor niets zijn geweest… Alles voor niets? Priscilla, wat bedoel je daar nu weer mee?

Uit het niets zijn wij, via onze vader en moeder, in deze realiteit beland, en wanneer wij ons fysieke lichaam weer verlaten, dan gaan we weer terug naar dat niets. En in de tijd dat jij hier bent in deze specifieke vorm met haar unieke uiting van dat zelf hoef jij alleen maar de beste versie van jouw zelf te spelen en daarmee zichtbaar te zijn. En in die zin zou je kunnen zeggen dat alles wat wij nu doen als kleine fragmenten van dat 'grote geheel' uiteindelijk in teken staat voor het perfectioneren of bewuster maken van dat 'niets'. Prachtig, nietwaar?

 

In de praktijk openbaarde mijn zelf zich met flarden tot ongeveer 2006. In die periode tot 2011 werd ik mij steeds meer bewust van wie en wat ik ben (alhoewel dat niet echt zo goed in woorden te omschrijven valt, ik weet het). 2012 was het eerste zichtbare keerpunt in mijn leven waarbij ik een deel van mezelf ontmoette in de vorm van Sira, een prachtige zwart-witte hond uit het Rotterdamse asiel. Sinds ik, samen met mijn vriend, zorgouder ben van haar, vertoef ik meer in de natuur en dat voelt als thuiskomen. In 2013 werd ik, na jaren een ‘flexibele’, lees: niet helemaal 100% bewuste, vegetariër te zijn geweest, veganist. Ook dat gaf mij nog meer het verrassende gevoel van ‘weer thuis van weggeweest’. Maar het afstoffen in mijn leven ging nog verder...

 

Doordat ik geen vlees en andere dierlijke producten meer tot mij nam (en daarmee dus ook niet meer de angstige energie die dieren ervaren voordat zij vermoord worden, bij mij draag), kwam dat empathische en zeer gevoelige meisje van vroeger ineens weer om de hoek kijken. Met het verschil dat het lichaam waarin dit gevoel zich nu uit die van een volwassen vrouw is. Doordat het steeds helderder in mijn hoofd werd, voelde ik ook dat het tijd was om afscheid te nemen van ons televisieabonnement. Gelukkig dacht mijn vriend er, na wat aandringen, ook zo over :).

 

Ook merkte ik dat de behoefte om in de auto naar de radio te luisteren steeds minder werd. Ik stopte ook voor een tijdje met het luisteren naar muziek, maar keek wel meer films en documentaires. En in 2015 adopteerden we ons tweede hondje, de Roemeense driepoot Skippie. Mijn interesses veranderden en daarmee ik dus ook.

 

Je zou kunnen zeggen dat mijn zelf zich meer ging openbaren, vanaf het moment dat ik startte met zelfonderzoek. En dat zelfonderzoek was al jaren gaande, ook toen ik me daar niet bewust van was. In de dagelijkse praktijk komt het er op neer dat ik mijn brein gewoon wat meer vakantie geef, zodat de rest van wat of wie ik ben ook meer aandacht krijgt en zo zichtbaar kan worden. En meestal voelt dat goed, en soms ook niet, maar dat mag er allemaal zijn. En die overgave aan dat wat is, maar waar ik als persoon ook geen idee van heb wat dat dan precies is, dat voelt voor mij als de waarheid…

« Vorige Volgende »

Lees meer »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.