Binnen het persoonlijke verhaal van Priscilla ben ik op doorreis, van moment naar moment in het ‘nu’. Ik ben op reis om via mijn kleine ik (of ego) dingen te ervaren waardoor het grote ik (of het niet te omschrijven bewustzijn of hoe je het ook wilt noemen) zichzelf steeds beter leert kennen.

 

Het leven is
Het leven laat zich niet plannen, het ‘is’ gewoon, en wij mensen ondertitelen dit met onze interpretaties. Daardoor krijgen situaties in ons leven een ‘persoonlijk’ tintje. Maar zodra je je eigen persoontje uit een verhaal haalt, kan het leven stromen en ga jij mee met de realiteit zoals deze is, in plaats van andersom, waardoor veelal lijden ontstaat.

 

De stroom van het leven

Sinds ik meer leef volgens de stroom des levens, lijkt het leven gemakkelijker te gaan. Niet dat alles constant van een leien dakje gaat, maar er is ruimte voor die grote ik om er steeds meer te ‘zijn’ en het wordt daardoor steeds meer zichtbaar, voelbaar en herkenbaar. Voor die kleine ik blijft er daardoor minder over en het enige wat die kan doen is zich overgeven aan het moment zoals deze is, keer op keer, in het nu dat constant ‘is’. 

 

En dan zet je je appartement te koop, zonder al iets anders te hebben. En dan is je appartement binnen 1,5 week verkocht. En dan is er opeens ruimte om na te denken over waar je vervolgens wilt gaan wonen en maak je een wensenlijstje…

 

Zo op het eerste gezicht leek het vinden van ons ‘droomhuis’, namelijk een betaalbaar huurboerderijtje in het zuiden van het land, onmogelijk. Maar binnen twee weken was het dan toch gelukt. Voor mijn gevoel duurden die twee weken overigens enorm lang, maar wanneer je uitzoomt, dan valt het allemaal reuze mee. En zo ben je even ‘huisloos’ en het moment daarna heb je weer een ‘huis’. Dit is zomaar een voorbeeld van wat er kan gebeuren als je mee stroomt met het leven…

 

flow.jpg

 

Go with the flow en be the flow

Maar ik ben dus op doorreis, in het nu, net als jij overigens. Als mens heb ik op verschillende plekken binnen Nederland gewoond, maar dit was altijd verbonden met iets concreets zoals werk of studie. Ik ben geboren in het Drentse Hoogeveen, waar de familie van mijn vader via een aantal jaren Zeeland terechtkwam, nadat zij van Indonesië naar Nederland gingen. Mijn opa wilde zo snel en ver mogelijk weg uit Zeeland, nadat hij allerlei verhalen had gehoord over de Watersnoodramp van 1953, dus dat werd Hoogeveen.

 

Nadat ik als baby een half jaar oud was, verhuisden we naar Bolsward in Friesland. Mijn vader had daar werk gevonden en zo woonden we ineens dichter bij de familie van mijn moeder in Sneek.

 

18 jaar later moest ik de provincie uit, omdat er in Friesland geen universiteit was voor de vervolgstudie. Ik verhuisde naar Groningen en heb daar vier jaar gewoond. Via mijn stage belandde ik in Hilversum, waar ik wat langer bleef dan ‘gepland’. Daarna volgde een tijdje Amsterdam en Diemen waarna ik vervolgens bijna 10 jaar in Rotterdam verbleef. En met ‘010’ heb ik wel een speciale band, merk ik, nu ik er niet meer woon...

 

Zichtbaar in 010

Niet alleen werd die ‘kleine ik’ daar steeds meer zichtbaar, maar het was in deze stad dat er ook ruimte ontstond voor ‘de grote ik’.  Zeker de laatste paar jaren in Rotterdam gaven mij de inzichten en de daarbij komende rust waar mijn kleine ik zo naar op zoek was. En het grappige is…

 

Rotterdam stond helemaal niet op mijn ‘plaatsen waar ik graag wil wonen-lijstje’. Sterker nog, als kind ging ik er een keer met mijn ouders en zusje naartoe en we vonden het maar een enge, grote en gevaarlijke stad. Niks aan! Maar het kan verkeren…

 

Het leven ervaren

Op doorreis dus. Voor nu even gestationeerd in het prachtige Limburg voor maximaal 1,5 jaar. En voor het eerst in mijn leven woon ik ergens wat niet echt werk- of studie gerelateerd is, maar gewoon, omdat ik, of beter gezegd, wij (mijn vriend en ik) er zelf graag wil(len) ‘zijn’. In de tussentijd kan er natuurlijk van alles gebeuren, want we hebben voor nu een halfjaarcontract. Het huis waarin wij nu wonen wordt namelijk in zijn geheel afgebroken, maar wanneer dat precies gaat plaats vinden, weten we nu nog niet. Ach…

 

We hebben NU een dak boven ons hoofd, eten en drinken in overvloed, we kunnen experimenteren met halve off grid-systemen (daar zal ik later nog wel een blog over schrijven wat ik daar precies mee bedoel) en met onze moestuin, Sira en Skippie hebben meer ruimte en wij ook. Iedereen blij! En waar het leven ons brengt, daar horen we ook te zijn, zo zie ik dat tegenwoordig.

 

sstuin-1.jpg 

 

Is er zoiets als vrije wil?

Natuurlijk kun je wensen hebben en die kunnen nog uitkomen ook, maar de uitkomst zal nooit 100% zo zijn zoals jij dat ‘in gedachten’ had. En als je daar over na gaat denken, dan kan dat eigenlijk ook niet anders, want onze ‘grote gedeelde ik’ zorgt voor de optie die voor ‘het leven an sich’ het beste is en niet alleen voor die van een individu. Eigenlijk dus wel zo eerlijk, alhoewel dat vaak op het eerste gezicht niet zo lijkt. Het leven stroomt. En wij mensen kunnen daar iets van vinden, maar of we daar nu echt zoveel invloed op hebben als we ‘denken’…

 

Maar goed, dit is mijn ‘persoonlijke’ ervaring en ik ben ook maar een piepkleine radar in het grote geheel, dus hoe het allemaal precies in zijn werk gaat zal ik nooit weten. En voor mij is dat prima; zo blijft het leven een mysterie en tegelijkertijd een grote ontdekkingsreis, prachtig toch?

 

Geniet van je dag en het leven :).

Lees meer »

“The root of identity crises: we seem to know a lot about ourselves, but we can't tell who we are. Realize your self!” Stefan Emunds

 

Zo ongeveer vanaf mijn derde levensjaar heb ik non-stop last gehad van verschillende identiteitscrises. Vanaf dat moment nam het ego, wat ik voor het gemak in dit verhaal maar ‘de kleine identiteit’ noem, het over van het ‘zelf’ of ‘grote identiteit’. De kleine identiteit leeft voort via de verhalen van mensen, is zeer hardnekkig en zorgt ervoor dat je je grote identiteit compleet vergeet. Dit is het verhaal van Priscilla…

 

Ik was een dromerig meisje dat zich al vroeg overweldigd voelde in deze grote, enge wereld. Het liefst zat ik lekker thuis bij mijn moeder met een kopje thee en naar school wilde ik liever niet. Maar helaas… mijn ouders waren niet onder de indruk van mijn verhaal over dat thuis blijven toch echt beter voor mij was. Sterker nog: voor zo’n gevoelig kind als ik was het, volgens mijn ouders, juist extra nodig om om te gaan met leeftijdsgenoten, zodat ik voor mezelf leerde opkomen. Na de kleuterschool volgde de basisschool. Ik kon makkelijk leren en verveelde me tijdens de lessen. Niet dat dat echt opviel, want aan de buitenkant was ik een rustig en brave leerling. Maar waar ik wel moeite mee had was om als linkshandige in de overwegend rechtshandige wereld/klas te schrijven met een vulpen…

 

Ik zie mezelf nog zo, samen met vier andere linkshandige kinderen, wachtend op de vulpen. De rechtshandigen hadden de keuze tussen blauw of rood, maar wij hadden geen keuze, het was een groene pen of niets, punt. Nou ja, het is wat het is en dan maken we daar maar het beste van, toch? Dat inzicht had ik toen op de een of andere manier ook al. Wie heeft trouwens bedacht dat linkshandigen van links naar rechts moeten schrijven? Dat is niet logisch, voor een linkshandige dan. Maar goed, dat schrijven met die eerste vulpen, dat zal ik nooit vergeten. Vanaf toen begon voor mij het 'vlekkerige' schrijven waarbij ik standaard naar huis ging met een linkerhand vol inktvlekken, ach, en een slordig schrijfschrift achterliet voor de juf. Maar wat ik eigenlijk nog veel erger vond en maar niet begreep was waarom ik ben geboren als linkshandige? Ik wilde rechtshandig zijn, net zoals mijn familie en de meesten van mijn vriendinnetjes. En zie daar: het grijpmechanisme van het ego in volle gang. Het 'ik' wil iets zijn dat het niet is en nooit zal worden, dus stelt het zich maar op als slachtoffer; het is het een of het ander. Dat was een van mijn eerste kleine identiteitscrises.

 

De volgende crisis had met mijn uiterlijk te maken. Toen ik begin jaren ’80 in het Friese Bolsward naar de basisschool ging, was ik voor mijn omgeving vooral dat meisje met ‘roots’ in het Verre Oosten en een van de weinige 'bruine' kinderen in de buurt. Maar ja, welk land moet ik dan als uitgangspunt nemen om mijn ‘afkomst’ te definiëren? Ik bedoel, ik ben geboren in het Drentse Hoogeveen, maar dat maakte op niemand echt indruk. Nee, de meeste ouders van mijn vriendjes en vriendinnetjes in die tijd wilden vooral weten waar mijn ouders vandaan kwamen. Eh tja, hoe zat dat ook alweer…

 

Mijn moeder is geboren op het Noord-Molukse eiland Ternate uit een Ierse moeder en Nederlands-Indische vader en mijn vader is geboren op het Indonesische eiland Biak in Nieuw-Guinea uit Chinees-Indonesische ouders. Door mijn Aziatische achternaam werd ik in het hokje ‘Chinees’ geplaatst, maar toen ik als puber bij een Chinees restaurant aan de slag ging als serveerster, was ik opeens dat ‘Indische’ meisje. In de jaren die volgden kreeg ik, naargelang mijn kapsel en make up, meerdere ‘menselijke’ nationaliteiten toegewezen. Nee, nee, nee, dat ben ik allemaal niet; zien jullie dan niet wie ik ben? Eh ja, wie is die 'ik' dan eigenlijk? En is dat wel te zien? Nou ja, dat was identiteitscrisis nummer twee. Het ego wil gezien en erkend worden en als het niet gaat zoals het grijpmechanisme dat wil, dan ervaart het pijn en ontstaat er lijden.

 

Al die labels van identiteiten die ik in de loop der jaren zorgvuldig in mijn leven heb verzameld of kreeg opgeplakt door anderen, brokkelen nu langzaam maar zeker weer af. Want die kleine identiteit is gericht op de verwachtingen van dat wat ik in essentie niet ben, dus een crisis is eigenlijk een logisch vervolg daarop. De grote identiteit heeft echter nooit last van een identiteitscrisis, want dat is identiteitsloos, nationaliteitsloos en geslachtsloos; het IS.

 

Misschien herken je jezelf wel ergens in dit verhaal en herinner je je ook de grote identiteit weer. Dat is er namelijk altijd en laat zich aan jou zien op momenten dat jij als persoon er even niet bent. Bijvoorbeeld tijdens je slaap of op ontspanningsmomenten tijdens het sporten of seks. Al die moeite die je doet om een 'externe' identiteit krampachtig in stand te houden is letterljk verspilde energie. 

 

Ik heb Skippie er trouwens nog nooit op betrapt dat hij zich zo anders voelt (en daardoor lijdt) als Roemeense hond tussen al die Nederlandse honden hier. En ik heb Sira ook nog nooit horen vragen aan Skippie waar zijn ouders nou precies vandaan komen (lekker belangrijk). Eh, van de straat?

 

Het klinkt misschien een beetje eng en leeg wanneer je je realiseert dat wat je denkt te zijn er helemaal niet is, maar echt, het voelt tegelijkertijd ook zo bevrijdend om tot je door te laten dringen dat wat je in essentie bent, ‘bewustzijn’ is. En dat heeft zich nu met jouw unieke lichaam en geest verweven tot dat wat jij als jouw ‘ik’ beschouwt in deze realiteit. En nu je weet dat je niet al die identiteiten bent, heeft het dus ook geen enkele zin om je nog druk te maken over wat anderen daar van vinden. Geef vooral ruimte aan die levensenergie die door je stroomt en word lekker zichtbaar als jezelf :).

 

Lees meer »

“Stop wasting time playing a role or concept. Instead, learn to actualize yourself.” Bruce Lee

 

Dag in en dag uit spelen wij verschillende rollen in dat wat wij ‘ons leven’ noemen. Wanneer je naar je werk gaat, ‘speel’ je de rol van ‘werkende man of vrouw’ of wanneer je studeert, ‘speel’ je je rol als ‘student’ en wanneer je weer naar huis gaat, dan ‘speel’ je de rol van ‘alleenstaande, (gescheiden) vader of moeder, broer of zus, kind, vriend of vriendin’.

 

Daarna vraagt het menselijk systeem, dat wij ‘lichaam’ noemen, ook nog de nodige aandacht en dan spelen we ‘de mens die honger heeft en die gaat koken, eten laat bezorgen of uit eten gaat’. Na de nodige ontspanning heeft het lichaam ‘rust’ nodig om alle indrukken van de dag en het eten te verwerken en gaat het slapen. En de volgende dag speelt het spel met jou in verschillende rollen zich weer opnieuw af. Keer op keer, totdat het systeem gebreken begint te vertonen en het ‘automatisch afspelen’ niet meer werkt….

 

Yes, denkt dat zelf, levensenergie of bewustzijn, eindelijk wordt er ruimte gemaakt voor mij! Ik heb er dan, op mijn manier, stiekem ook van alles aan gedaan om de aandacht te trekken van mijn gastheer/vrouw, maar het is me dan toch echt gelukt nu. Eindelijk kan ik de opdracht geven aan dat unieke omhulsel waarin ik door ‘stroom’. Dat unieke mens die zich bewust wordt van dat wat de persoonlijkheid (met haar neigingen en voorkeuren) overstijgt en nu van zichzelf kan leven zoals het bedoeld is.

 

De reis naar buiten gaf het omhulsel maar tijdelijk genot en dat is niet zo gek, want dat wat tijdelijk is, is niet wie of wat jij bent. Dus vroeg of laat stopt dat spel een keer. Maar die energie, verpakt in dat unieke lichaam met alles wat daar bij hoort, dat wil stromen en integreren met dat wat is, zodat het niet constant hoeft te bouwen op dat prachtige, maar beperkte brein in dat mooie, individuele lichaam. Je leven krijgt een unieke kleur wanneer je dat wat ons allen verbindt, maar niet tastbaar is, via jou volledig laat stromen.

 

Ben je er klaar voor? Let the game begin... en Sira en Skippie helpen je in onderstaand filmpje hier alvast bij :):

 

https://www.youtube.com/watch?v=0ajPApEgDrA 

 

 

 

Lees meer »

'Own your weirdness' Ralph Smart

 

Sinds ik voluit vanuit mijn hart leef en daarbij mijn verstand gebruik wanneer dat nodig is, is mijn leven een stuk leuker geworden. En met leuker bedoel ik minder voorspelbaar, relaxter en tegelijkertijd soms ook iets ongemakkelijker dan voorheen. Maar ja, dat hoort er ook een beetje bij wanneer je besluit buiten je comfortzone en volgens de stroom des levens te leven :).

 

Zo staan mijn vriend en ik op het punt om ons prachtige Rotterdamse appartement te koop te zetten zonder te weten waar we straks terecht komen. Onze omgeving blijft maar vragen hoe dat straks dan toch verder moet, maar dat zien we dan wel weer, nietwaar?

 

’Knowing how much you don’t know, that is wisdom’ hoorde ik psycholoog Ralph Smart onlangs in een Youtube-filmpje zeggen en ja, daar sluit ik me volledig bij aan. Ik zou het willen aanvullen met: daar verrijk je juist je leven mee, want hoeveel ‘weet’ jij eigenlijk over ‘het leven’, behalve je eigen familiegeschiedenis en de dingen die je daarna hebt geleerd via je opleiding, hobby's, vrienden en werk? Veel minder dan dat het universum weet in ieder geval:).

 

En laten we nog een stapje verder gaan; hoeveel ‘weet’ jij eigenlijk van en over jezelf? En dan bedoel ik, los van wat anderen van jou vinden, want dat zegt niets over jouw mening over jou als persoon. En als we dan nog een stapje verder gaan; hoeveel ruimte maak jij per dag vrij om de stroom des levens rijkelijk door jouw lichaam en geest te laten stromen? Ik heb het vermoeden dat dit veel minder is dan je zou willen…

 

Ik schrik er soms weleens van hoe weinig mensen zichzelf echt door en door kennen. Ja, ze kennen zichzelf via de ogen, oren en meningen van een ander, maar als je ze iets simpels vraagt als: wat is je favoriete kleur of wat is je favoriete eten? En waarom dan? Dan hebben ze daar geen antwoord op. Hoe heeft het zo ver kunnen komen dat wij ‘denken’ onze omgeving als graadmeter nodig te hebben om te weten wie wij zijn?

 

Zou het misschien komen doordat de ander ook een deel van onszelf is? Of omdat we bang zijn om die levensenergie door ons lichaam en onze geest te laten stromen en dan iemand tegen te komen die onze omgeving misschien ‘raar en vreemd’ vindt?

 

Vraag aan een kind wat zijn favoriete eten of kleur is en ik denk dat hij of zij daar meteen een prachtig antwoord op heeft :). Kinderen zijn puur en ook dat kind in jou mag er zijn. Misschien is die levensenergie ook wel dat kinderlijke in ons, dat geen grenzen kent en gewoon ‘doet’ omdat het goed ‘voelt’. Heerlijk, toch?

 

Als ik om me heen kijk, dan valt het me op dat de mensen die ‘strategisch’ leven een stuk minder gelukkig ogen dan zij die meegaan met de 'stroom' des levens; ’laisser-faire’, zoals de Fransen dat zo mooi zeggen. Ja, het leven is wat het is en stroomt zoals het stromen moet, ik weet het. Maar binnen deze illusie van tijd en ruimte bestaat er ook nog zoiets als vrije wil. En het leven via deze unieke persoon die je nu bent is, voordat je het weet, zo weer voorbij, dus maak er wat van en 'own your weirdness' :).

Lees meer »

“Everyone and everything that shows up in our life is a reflection of something that is happening inside of us. “ Alan Cohen

 

Sira (2006) is mijn kleine grote harige vriendin. Een prachtig zwart meisje met witte borst uit het Rotterdamse asiel. Na slechts vijf minuten wandelen met haar wisten mijn vriend en ik: dit is het hondje waar we naar op zoek waren...

Het was een dag voor Pasen en waar het bij de vorige bezoekjes aan het asiel nooit tot een daadwerkelijke ontmoeting met een hond kwam, verliep het bij Sira geheel vlekkeloos en spontaan.

 

Forever Home

We mochten haar, zelfs toen we nog niet hadden doorgegeven aan het asiel dat dit hondje ons hart had gestolen, al even meenemen naar huis. Tja, en toen ze haar eerste pootje neerzette in ons appartement, leek het alsof ze hier al jaren woonde. Na de snuffelronde was ons huis goedgekeurd, althans zo kwam dat op ons over. Sira ontspande zich en nadat we, samen met haar, weer even teruggingen naar het asiel voor de administratieve afhandeling en zo, ging ze met ons mee op weg naar haar Forever Home.

Mijn leven is sindsdien (in 2012) compleet veranderd en het komt er eigenlijk op neer dat ik in de jaren daarna mezelf stap voor stap steeds meer ben gaan laten zien (en herkennen) hoe ik echt ben en daarbij heb ik ook dingen losgelaten die niet meer bij mij passen.

 

De leider in jezelf wakker maken

Niet-menselijke dieren maken wat los in ons. En vaak zijn dat kanten die we liever bewust of onbewust verborgen houden voor de buitenwereld. Zo werd ik me door Sira bewust dat de leider in mij er mag zijn en dat ik volledig op mezelf kan vertrouwen. Ik had me de jaren daarvoor onbewust verscholen achter andere mensen, maar een hond rekent op jou, want jij bent de hele wereld voor haar (of hem).

Tegelijkertijd heeft zij mij ook laten zien dat ik  niet constant de leider ben en hoef te zijn, maar ook kan volgen als ik dat wil. Sira is de oudste hond in onze roedel en ze laat Skippie (2013) regelmatig zien dat dit dus ook betekent dat zij bepaalt wat er gebeurt tussen hen wanneer we thuis zijn. Maar zodra we buiten zijn en andere honden tegenkomen, dan vindt ze het prima dat Skippie de grenzen aangeeft; ze heeft er totaal geen problemen mee dat de rollen dan opeens zijn veranderd. 

Al mens verandert onze rol binnen ‘het spel’ ook continu, maar in tegenstelling tot niet-menselijke dieren hebben wij meer moeite om ons daar volledig aan over te geven. Ons brein en daarmee de opvattingen over onszelf, over onze omgeving en over hoe dingen ‘horen te zijn’ houdt ons soms langer op een bepaalde mentale plek dan we zouden willen. Door Sira en Skippie ben ik een ‘honden’moeder geworden en terwijl ik dat, in deze realiteit, al was, liep mijn brein daar nog een beetje achteraan. Ik doe wat er moet gebeuren en pas daarna en tussendoor denk ik na; ik leef in het nu...

 

Praktisch leven in het nu
Dat leven in het nu heeft trouwens wel consequenties voor je alledaagse leven. Met de komst van Sira (en later ook met Skippie) werden een aantal ‘vage’ dingen in mijn leven glashelder. Honden leven meestal korter dan mensen en vanuit een eenheidsperspectief zou je kunnen zeggen dat zij die meerdere jaren ook helemaal niet nodig hebben, want dat leven in het nu beheersen zij perfect. Dit in tegenstelling tot de mens die soms hier in het nu is, maar meestal vertoeft in het verleden of ergens in de toekomst; kortom, leeft vanuit het hoofd. Door Sira realiseerde ik me dat ook ik te weinig in het nu leefde en dat ik daardoor de schoonheid van het leven zoals het is , compleet over het hoofd zag.

Op werkgebied maakte ik een aantal bewuste keuzes om meer bij Sira te kunnen zijn. En omdat we meer buiten waren om nieuwe wandelgebieden te ontdekken, zaten we veel minder voor de tv. Het televisieabonnement werd overbodig en opgezegd. Nadat Sira een jaar bij ons woonde, werden mijn vriend en ik veganist. Het samenleven met een niet-menselijk dier brengt je (in ons geval) naar de basis van het leven en dan blijkt dat je veel minder nodig hebt dan je denkt. Je komt meer in de natuur en realiseert je dat ook jij daar onderdeel van bent en tegelijkertijd zit de natuur ook in jou, maar was je je hiervoor niet van bewust. Nieuwe kanalen werden geopend en ook mijn gevoelige aard kreeg een wake up-call.

 

Binnen=buiten

Kun je eigenlijk wel spreken van een binnen- en buitenwereld? Want zijn wij niet continu verbonden met elkaar? En vormen wij samen, als bewoners van deze planeet, niet een groot geheel? Inmiddels denk ik dat wat je buiten ziet, een reflectie is van dat wat van binnen gebeurt in het individu. En dat wat er zich collectief afspeelt bij al die individuen, dat is zichtbaar in de wereld zoals deze nu is. Dus waneer je het zo bekijkt, dan kun je niet anders dan volledig zichtbaar te zijn als jezelf. Want dat is jouw verantwoordelijkheid ten opzichte van dat zelf. Dus laat jezelf zien en maak er iets moois van, voor jezelf, voor die zogenaamde ander en onze planeet!

Lees meer »

“The journey is not hard, you are. A rock dipped in the ocean one thousand times does not dissolve. Actually, there is no such thing as a journey if you ask me, because to make a journey you need a distance. What is the distance between you and yourself? How long would it take to make this journey? The word “journey” is used more as a device, otherwise people will just sit around, but if you say “journey” they know they have to get somewhere.”  Sadhguru

 

Het pad der gemiddelden

Gemiddeld genomen verblijven wij hier op aarde in de vorm van een mens ongeveer 80 jaar. En dat is niet eens zo lang, als je bedenkt dat voor de meesten van ons geldt dat de eerste 20-25 jaar in het teken staat van studeren, daarna werken tot je 67ste met tussendoor ook nog eventueel de zorg voor kinderen. Dat betekent dat je leven voor het grootste gedeelte van de tijd dat je hier bent, dus al vast staat. En mocht je er nog steeds zijn na je 67ste, dan mag je, volgens het plan voor de gemiddelden van onze maatschappij, eindelijk genieten van het leven dat nog rest.

 

Poeh… Ik vind dat nogal wat, dat je nu bezig moet zijn met je toekomst die er helemaal niet is. Van jongs af aan worden we geprogrammeerd om ons te richten op dat vage punt ergens in die toekomst, waarvan we geen idee hebben hoe die zal verlopen. Al tijdens onze studie zijn we vooral bezig met het toewerken naar dat diploma, om vervolgens toe te werken naar de ideale baan met dat prachtige salaris en dito status. En in de tussentijd maken we ons leven compleet met de ideale partner plus kinderen. Zo rond ons 40ste levensjaar hebben we het dan ‘gemaakt’ en als dat niet is gelukt, dan ben je een ‘loser’. Huh?

 

Human doing

Dat planmatige prestatiegedrag, dat gejaag en vele ’doen’ van de mens en die serieusheid over ‘het leven’, daar moet ik soms best hard om lachen, want hoe kun je echt leven in het nu wanneer alles al vast staat vanaf je geboorte tot aan je fysieke dood? Oké, binnen deze illusie mag je dan twee dagen per week los gaan, maar de rest van de week staat je leven in dienst van het pad der gemiddelden en dus niet in dienst van jou.

 

Ergens vind ik het niet zo gek dat er mensen zijn die dit pad  helemaal niet willen bewandelen en besluiten om de tijd tussen twee eeuwigheden, zoals Osho dat ooit zo mooi heeft gezegd, geheel anders in te vullen. Maar wat zijn dan de alternatieven? En zijn die er überhaupt wel? Of zitten we met z’n allen gevangen in een onzichtbaar web?

 

Leven we in een matrix?

Om heel eerlijk te zijn; ik heb geen idee. Misschien volg ik als persoon wel, samen met een kleine minderheid van gelijkgestemden, onbewust het alternatieve script binnen deze illusionaire realiteit en ben ik geprogrammeerd om juist dat te doen. Maar maakt dat echt wat uit? Nee, niet als je uitzoomt en dan kijkt naar al onze leventjes hier.

 

Ach, ik heb me al overgegeven aan dat alternatieve padje, daar in dat grote, prachtige bos. Ik zou zelf nooit voor dat ruige pad hebben gekozen, maar ja, Sira en Skippie (en/of mijn programmering) wel en ik volg alleen maar.

 

Overgave aan het leven zoals het zich aandient, dat is mijn pad…

Lees meer »

“To identify with others is to see something of yourself in them and to see something of them in yourself, even if the only thing you identify with is the desire to be free from suffering.” Psycholoog Melanie Joy, schrijfster van 'Why We Love Dogs, Eat Pigs, and Wear Cows: An Introduction to Carnism: The Belief System That Enables Us to Eat Some Animals and Not Others'

 

Het niet-menselijke dier als wegwerpproduct
Menu’s met dode dieren in de hoofdrol worden in restaurants gepresenteerd alsof het niet alleen kunststukjes zijn, maar ook nog eens gezond en anders een ‘delicatesse’. De mens, afstammelingen van het dier ‘de aap’ en door zoöloog Desmond Morris ook wel 'de naakte aap' genoemd, gaat naar de ’dierentuin’ om schaamteloos naar andere dieren te kijken.

 

Wanneer een nieuw medicijn getest wordt, dan gebeurt dat niet meteen op een ander mens (wat logischer zou zijn), maar daar worden eerst andere dieren voor gebruikt, want als die dood gaan, dan is dat minder erg en toch maar ‘een dier’. En blijkbaar zijn er mensen die niet tevreden zijn met hun eigen huid, dus gebruiken ze de huiden van andere (dode) dieren als kleding en schoeisel.

 

Deze naakte aap waardeert overigens wel het gezelschap van een aantal diersoorten die passen binnen zijn levensstijl zoals bijvoorbeeld de hond en de kat. Maar wanneer het uiterlijk, geslacht, de leeftijd en/of karakter van dit gezelschapsdier niet meer bevalt, dan wordt zij zonder pardon gedumpt in een asiel of gewoon weggegooid, afhankelijk van waar zij leeft.

 

“Humans are the only animals that have children on purpose, keep in touch (or don't), care about birthdays, waste and lose time, brush their teeth, feel nostalgia, scrub stains, have religions and political parties and laws, wear keepsakes, apologize years after an offense, whisper, fear themselves, interpret dreams, hide their genitalia, shave, bury time capsules, and can choose not to eat something for reasons of conscience. The justifications for eating animals and for not eating them are often identical: we are not them.”     

                                                          Jonathan Safran Foer, author of 'Eating Animals'

 

Vegan power in duale realiteit 
Sinds ik, als mens, door het leven ga als ‘veganist’ en mijn 'zichtbare ik' volledig plantaardig eet en mijn 'onzichtbare ik' meerdere illusies heeft doorbroken wat betreft de relatie van homo sapiens tot andere dieren, is mijn leven binnen deze duale realiteit compleet veranderd…

 

In mijn hoofd is het glashelder en mijn schaamte over ditjes en datjes die ik weleens voelde als vrouw of als mens ten opzichte van andere mensen is helemaal weg. Wat helaas wel is gegroeid, is de schaamte die ik voel als mens of naakte aap ten opzichte van andere dieren. Je zou kunnen zeggen dat ik nu letterlijk uitgezoomd leef. En wanneer je uitzoomt, dan ziet het plaatje er toch iets anders uit dan binnen de beperkte visie van de mens.

 

Binnen deze duale realiteit waarin wij mensen samen met andere dieren leven op planeet Aarde, wordt een spel gespeeld met een zeer hardnekkig geloofssysteem ten grondslag. In dit spel lijkt het alsof het ‘normaal’ is dat de mens andere diersoorten uitbuit en als kers op de taart wordt door die uitbuiting ook nog eens het gehele ecosysteem systematisch verwoest. Maar deze destructieve diersoort alias de mens is ervan overtuigd dat die uitbuiting ‘normaal’ is, want ‘iedereen doet het’. En geef ze eens ongelijk, want waar je ook om je heen kijkt, overal lijkt het alsof het inderdaad heel normaal is om als mens andere dieren te exploiteren.

Als de maatschappij is wie wij zijn en daarmee aangeeft wat er zich afspeelt in onze collectieve geest, wat zegt dit dan over de zichtbaarheid van onszelf en over onze relatie met andere dieren? 

 

melaniejoy-1.jpg

 

De afbeelding hierboven is afkomstig van het animatiefilmpje van psycholoog Melanie Joy waarin zij heel helder uitlegt hoe diep het geloofsysteem van het rechtvaardigen van het eten van vlees in de mens zit. Klik hieronder op de link voor het filmpje:

https://www.youtube.com/watch?v=ao2GL3NAWQU

Lees meer »

“You have only to perform your own mission in life without any thoughts of aggressiveness or competition. Follow the will of nature and coordinate your will and your mind to become one with nature.” Bruce Lee

 

Afstoffen en zo...
Om het overtollige stof van de waarheid te verwijderen, of beter gezegd: het licht te laten schijnen op jouw waarheid, hoef je echt niet letterlijk af te reizen naar de andere kant van de wereld. Het kan, maar het hoeft niet. Binnen deze menselijke realiteit van tijd en ruimte leven we namelijk in een tijd waarin de technologie ons een handje helpt om sneller tot onze ware kern te komen, gewoon vanuit de plaats waar jij je nu bevindt.

Je zou het ook kunnen zien als een psychologische, innerlijke revolutie van de mens waarin het zelf zijn of haar eigen waarheid kan ontdekken, zo vanuit de luie stoel. De waarheid (als informatie) ligt nu letterlijk voor het oprapen door het internet. Dus als je wilt, dan kun je anno 2017, redelijk snel tot jezelf komen, en toch doet de meerderheid van de mensen dat niet…

 

Pieken en dalen
Oké, het vraagt natuurlijk wel wat van je, om door het bos van conditioneringen je eigen pad, jouw waarheid, te vinden. Je zult bergen tegenkomen waar je misschien eerst tien rondjes om heen loopt, totdat je je realiseert dat je toch echt over de berg heen moet om je pad te vervolgen. En ja, die zee van emoties die je eerst helemaal niet was opgevallen, die komt ineens voorbij en juist net op het moment dat jij dacht weer lekker veilig terug op het pad te zijn… Tja, je kunt je laten over stromen door het water of je accepteert dat die zee met haar onvoorspelbare golven er gewoon is. Je neemt de boot en vaart weer verder, op je pad.


                    “Be a practical dreamer backed by action”
                                                                         

                                                                                             Bruce Lee

In de praktijk
Inzichten zijn mooi, hoor, maar je hebt er als mens niets aan wanneer het maar blijft 'zweven' op conceptueel niveau, ergens in dat grote hoofd; ons brein wil er uiteindelijk ook wel graag iets mee doen, toch? Anders zou alles voor niets zijn geweest… Alles voor niets? Priscilla, wat bedoel je daar nu weer mee?

Uit het niets zijn wij, via onze vader en moeder, in deze realiteit beland, en wanneer wij ons fysieke lichaam weer verlaten, dan gaan we weer terug naar dat niets. En in de tijd dat jij hier bent in deze specifieke vorm met haar unieke uiting van dat zelf hoef jij alleen maar de beste versie van jouw zelf te spelen en daarmee zichtbaar te zijn. En in die zin zou je kunnen zeggen dat alles wat wij nu doen als kleine fragmenten van dat 'grote geheel' uiteindelijk in teken staat voor het perfectioneren of bewuster maken van dat 'niets'. Prachtig, nietwaar?

 

In de praktijk openbaarde mijn zelf zich met flarden tot ongeveer 2006. In die periode tot 2011 werd ik mij steeds meer bewust van wie en wat ik ben (alhoewel dat niet echt zo goed in woorden te omschrijven valt, ik weet het). 2012 was het eerste zichtbare keerpunt in mijn leven waarbij ik een deel van mezelf ontmoette in de vorm van Sira, een prachtige zwart-witte hond uit het Rotterdamse asiel. Sinds ik, samen met mijn vriend, zorgouder ben van haar, vertoef ik meer in de natuur en dat voelt als thuiskomen. In 2013 werd ik, na jaren een ‘flexibele’, lees: niet helemaal 100% bewuste, vegetariër te zijn geweest, veganist. Ook dat gaf mij nog meer het verrassende gevoel van ‘weer thuis van weggeweest’. Maar het afstoffen in mijn leven ging nog verder...

 

Doordat ik geen vlees en andere dierlijke producten meer tot mij nam (en daarmee dus ook niet meer de angstige energie die dieren ervaren voordat zij vermoord worden, bij mij draag), kwam dat empathische en zeer gevoelige meisje van vroeger ineens weer om de hoek kijken. Met het verschil dat het lichaam waarin dit gevoel zich nu uit die van een volwassen vrouw is. Doordat het steeds helderder in mijn hoofd werd, voelde ik ook dat het tijd was om afscheid te nemen van ons televisieabonnement. Gelukkig dacht mijn vriend er, na wat aandringen, ook zo over :).

 

Ook merkte ik dat de behoefte om in de auto naar de radio te luisteren steeds minder werd. Ik stopte ook voor een tijdje met het luisteren naar muziek, maar keek wel meer films en documentaires. En in 2015 adopteerden we ons tweede hondje, de Roemeense driepoot Skippie. Mijn interesses veranderden en daarmee ik dus ook.

 

Je zou kunnen zeggen dat mijn zelf zich meer ging openbaren, vanaf het moment dat ik startte met zelfonderzoek. En dat zelfonderzoek was al jaren gaande, ook toen ik me daar niet bewust van was. In de dagelijkse praktijk komt het er op neer dat ik mijn brein gewoon wat meer vakantie geef, zodat de rest van wat of wie ik ben ook meer aandacht krijgt en zo zichtbaar kan worden. En meestal voelt dat goed, en soms ook niet, maar dat mag er allemaal zijn. En die overgave aan dat wat is, maar waar ik als persoon ook geen idee van heb wat dat dan precies is, dat voelt voor mij als de waarheid…

Lees meer »

Het is wat het is en dat is vaak niet wat het lijkt. Het nu is het enige moment dat je hebt en terwijl jij dit leest is dat nu-moment alweer voorbij. Het grappige is dat wij mensen stil staan bij momenten, waardoor het lijkt alsof er een verleden, toekomst en een nu bestaat, maar is dat ook zo? Skippie 'weet' wel beter...

 

The Master
De naam Skippie werd al snel afgekort tot Skip en niet lang daarna omgedoopt tot the Skipmaster tot het huidige 'the Master'. Als je me nu vraagt waarom eigenlijk, dan heb ik echt geen idee. Misschien omdat hij soms heel wijs uit zijn doordringende en prachtige heldere ogen kijkt. Of omdat hij de dingen doet op zijn manier, in zijn eigen tempo, of omdat hij zijn vriendin bespringt wanneer hij wil spelen. 22 schijnt in spirituele kringen een mastergetal te zijn en toevallig is zijn geboortedatum 22 augustus 2013. Ach, hij is voor mijn vriend en voor mij gewoon 'the master'.

Skippie is een hond, zo'n metgezel die wij mensen een trouwe makker noemen. Hij heeft geen linkervoorpoot meer, dus hij is officieel geen viervoeter, maar een driepoot. Voor hem maakt dat echter helemaal niets uit. Oké, hij is misschien iets eerder moe dan zijn vriendin Sira die wel vier poten heeft, maar hij doet bij lange wandelingen echt niet onder voor haar. En als hij wel moe is, dan ploft hij gewoon neer, daar waar hij wil. En of dat nu midden op de weg is of ergens in de struiken, dat maakt hem niets uit. Als hij moe is dan moet hij rusten, logisch toch? Het is wat het is en daar geeft hij zich zichtbaar aan over.

 

Doe jij wat je zegt?
Hoe anders is dat toch bij mensen... Wanneer wij moe zijn, maar onszelf een doel hebben gesteld om iets 'te bereiken', dan negeren wij die vermoeidheid gewoon. We geven ons er al helemaal niet aan over, maar praten het goed dat een bepaald doel bereikt moet worden, dus hup, weer verder. En jaren later hebben we zomaar opeens een burn-out en dat vinden we dan gek. Huh?

Nee, Skippie zal dat niet overkomen als master van het nu. In mensentaal zou je kunnen zeggen dat hij het type is dat doet wat hij zegt. Hij eet wanneer hij honger heeft, hij poept wanneer hij moet poepen, hij speelt wanneer hij wilt spelen en gaat slapen wanneer hij moe is, want het is wat het is, toch? 

Sinds ik samenleef met honden leef ik ook meer in het nu en dat is waar ik ook steeds meer zichtbaar mee word. Waar dat eerst subtiel en onbewust gebeurde, vindt dat nu steeds bewuster plaats. Buiten zijn met hen voelt ook steeds meer als thuis zijn in het nu. En het grappige is dat ik juist daardoor meer alert ben en minder reactief reageer. En wanneer dat wel gebeurt, dan realiseer ik me dat redelijk snel daarna en is die emotie ineens weer weg; het blijft niet lang meer hangen in het systeem dat mijn lichaam heet.

Ook ben ik beter geworden in het loslaten van gedachten. Ik identificeer me steeds minder met ze en zie ze voor wat ze zijn; zoals wolken die komen en gaan, maar de lucht (het zelf) die blijft of golven in de zee die groter of kleiner worden, maar de zee (het zelf) die blijft. Wij zijn als de lucht of de zee, maar realiseren ons dat niet altijd. Skippie wel, of nou ja, ik weet niet of hij zich dat realiseert en dat maakt verder ook niets uit, maar hij 'is' en dat is voldoende. 

 

Universele roedel
Daarnaast hebben honden (en ik vermoed ook andere niet-menselijke dieren) de gave om ons mensen te laten zien dat wij, net als zij, onderdeel zijn van een groter geheel, een soort van universele roedel. Maar in tegenstelling tot de mens, accepteren zij deze rol volkomen binnen de illusie van deze realiteit. Zij 'zijn', ze komen en gaan en hechten daar verder geen waarde aan. Het is wat het is. 

 

“When animals express their feelings they pour out like water from a spout. Animals' emotions are raw, unfiltered, and uncontrolled. Their joy is the purest and most contagious of joys and their grief the deepest and most devastating. Their passions bring us to our knees in delight and sorrow.”

Marc Bekoff, author of 'The Emotional Lives of Animals: A Leading Scientist Explores Animal Joy, Sorrow, and Emphaty, and Why They Matter'

 

Vol overgave zichtbaar jezelf zijn
Honden zijn altijd en overal 100% zichzelf; wanneer ze bang zijn, dan zijn ze vol overgave bang, wanneer ze blij zijn (en dat is meestal het geval), dan zijn ze vol overgave blij en wanneer ze boos zijn, dan zijn ze vol overgave boos en dat is iets wat ik echt van hen heb geleerd.

Wanneer je zichtbaar wilt zijn als jezelf, als dat kleine stukje individuele zelf binnen deze materiële realiteit, geef je er dan eens zichtbaar aan over. Als je boos bent, wees dan ook echt boos, en als je blij bent, laat dat dan ook zien. Het is eigenlijk heel bijzonder dat er niemand, maar dan ook niemand is waarmee jij je 100% kunt vergelijken, want iedereen is een zichtbaar unieke versie van dat zelf waar we allemaal onderdeel van zijn. Dus geef je er aan over zoals Skippie, Sira en al die andere masters van het nu en verwonder je over dat wat zich dan manifesteert...

 

 

Lees meer »