Home » Mensje-inspiratie » Blog » Laat zien wie je bent en laat los wat jou niet meer dient, net als Sira

Laat zien wie je bent en laat los wat jou niet meer dient, net als Sira

Laat zien wie je bent en laat los wat jou niet meer dient, net als Sira

15 feb. 2017 14:29

“Everyone and everything that shows up in our life is a reflection of something that is happening inside of us. “ Alan Cohen

 

Sira (2006) is mijn kleine grote harige vriendin. Een prachtig zwart meisje met witte borst uit het Rotterdamse asiel. Na slechts vijf minuten wandelen met haar wisten mijn vriend en ik: dit is het hondje waar we naar op zoek waren...

Het was een dag voor Pasen en waar het bij de vorige bezoekjes aan het asiel nooit tot een daadwerkelijke ontmoeting met een hond kwam, verliep het bij Sira geheel vlekkeloos en spontaan.

 

Forever Home

We mochten haar, zelfs toen we nog niet hadden doorgegeven aan het asiel dat dit hondje ons hart had gestolen, al even meenemen naar huis. Tja, en toen ze haar eerste pootje neerzette in ons appartement, leek het alsof ze hier al jaren woonde. Na de snuffelronde was ons huis goedgekeurd, althans zo kwam dat op ons over. Sira ontspande zich en nadat we, samen met haar, weer even teruggingen naar het asiel voor de administratieve afhandeling en zo, ging ze met ons mee op weg naar haar Forever Home.

Mijn leven is sindsdien (in 2012) compleet veranderd en het komt er eigenlijk op neer dat ik in de jaren daarna mezelf stap voor stap steeds meer ben gaan laten zien (en herkennen) hoe ik echt ben en daarbij heb ik ook dingen losgelaten die niet meer bij mij passen.

 

De leider in jezelf wakker maken

Niet-menselijke dieren maken wat los in ons. En vaak zijn dat kanten die we liever bewust of onbewust verborgen houden voor de buitenwereld. Zo werd ik me door Sira bewust dat de leider in mij er mag zijn en dat ik volledig op mezelf kan vertrouwen. Ik had me de jaren daarvoor onbewust verscholen achter andere mensen, maar een hond rekent op jou, want jij bent de hele wereld voor haar (of hem).

Tegelijkertijd heeft zij mij ook laten zien dat ik  niet constant de leider ben en hoef te zijn, maar ook kan volgen als ik dat wil. Sira is de oudste hond in onze roedel en ze laat Skippie (2013) regelmatig zien dat dit dus ook betekent dat zij bepaalt wat er gebeurt tussen hen wanneer we thuis zijn. Maar zodra we buiten zijn en andere honden tegenkomen, dan vindt ze het prima dat Skippie de grenzen aangeeft; ze heeft er totaal geen problemen mee dat de rollen dan opeens zijn veranderd. 

Al mens verandert onze rol binnen ‘het spel’ ook continu, maar in tegenstelling tot niet-menselijke dieren hebben wij meer moeite om ons daar volledig aan over te geven. Ons brein en daarmee de opvattingen over onszelf, over onze omgeving en over hoe dingen ‘horen te zijn’ houdt ons soms langer op een bepaalde mentale plek dan we zouden willen. Door Sira en Skippie ben ik een ‘honden’moeder geworden en terwijl ik dat, in deze realiteit, al was, liep mijn brein daar nog een beetje achteraan. Ik doe wat er moet gebeuren en pas daarna en tussendoor denk ik na; ik leef in het nu...

 

Praktisch leven in het nu
Dat leven in het nu heeft trouwens wel consequenties voor je alledaagse leven. Met de komst van Sira (en later ook met Skippie) werden een aantal ‘vage’ dingen in mijn leven glashelder. Honden leven meestal korter dan mensen en vanuit een eenheidsperspectief zou je kunnen zeggen dat zij die meerdere jaren ook helemaal niet nodig hebben, want dat leven in het nu beheersen zij perfect. Dit in tegenstelling tot de mens die soms hier in het nu is, maar meestal vertoeft in het verleden of ergens in de toekomst; kortom, leeft vanuit het hoofd. Door Sira realiseerde ik me dat ook ik te weinig in het nu leefde en dat ik daardoor de schoonheid van het leven zoals het is , compleet over het hoofd zag.

Op werkgebied maakte ik een aantal bewuste keuzes om meer bij Sira te kunnen zijn. En omdat we meer buiten waren om nieuwe wandelgebieden te ontdekken, zaten we veel minder voor de tv. Het televisieabonnement werd overbodig en opgezegd. Nadat Sira een jaar bij ons woonde, werden mijn vriend en ik veganist. Het samenleven met een niet-menselijk dier brengt je (in ons geval) naar de basis van het leven en dan blijkt dat je veel minder nodig hebt dan je denkt. Je komt meer in de natuur en realiseert je dat ook jij daar onderdeel van bent en tegelijkertijd zit de natuur ook in jou, maar was je je hiervoor niet van bewust. Nieuwe kanalen werden geopend en ook mijn gevoelige aard kreeg een wake up-call.

 

Binnen=buiten

Kun je eigenlijk wel spreken van een binnen- en buitenwereld? Want zijn wij niet continu verbonden met elkaar? En vormen wij samen, als bewoners van deze planeet, niet een groot geheel? Inmiddels denk ik dat wat je buiten ziet, een reflectie is van dat wat van binnen gebeurt in het individu. En dat wat er zich collectief afspeelt bij al die individuen, dat is zichtbaar in de wereld zoals deze nu is. Dus waneer je het zo bekijkt, dan kun je niet anders dan volledig zichtbaar te zijn als jezelf. Want dat is jouw verantwoordelijkheid ten opzichte van dat zelf. Dus laat jezelf zien en maak er iets moois van, voor jezelf, voor die zogenaamde ander en onze planeet!

« Vorige Volgende »

Lees meer »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.