Home » Mensje-inspiratie » Blog » De groene vulpen en andere identiteitscrises

De groene vulpen en andere identiteitscrises

De groene vulpen en andere identiteitscrises

3 apr. 2017 10:49

“The root of identity crises: we seem to know a lot about ourselves, but we can't tell who we are. Realize your self!” Stefan Emunds

 

Zo ongeveer vanaf mijn derde levensjaar heb ik non-stop last gehad van verschillende identiteitscrises. Vanaf dat moment nam het ego, wat ik voor het gemak in dit verhaal maar ‘de kleine identiteit’ noem, het over van het ‘zelf’ of ‘grote identiteit’. De kleine identiteit leeft voort via de verhalen van mensen, is zeer hardnekkig en zorgt ervoor dat je je grote identiteit compleet vergeet. Dit is het verhaal van Priscilla…

 

Ik was een dromerig meisje dat zich al vroeg overweldigd voelde in deze grote, enge wereld. Het liefst zat ik lekker thuis bij mijn moeder met een kopje thee en naar school wilde ik liever niet. Maar helaas… mijn ouders waren niet onder de indruk van mijn verhaal over dat thuis blijven toch echt beter voor mij was. Sterker nog: voor zo’n gevoelig kind als ik was het, volgens mijn ouders, juist extra nodig om om te gaan met leeftijdsgenoten, zodat ik voor mezelf leerde opkomen. Na de kleuterschool volgde de basisschool. Ik kon makkelijk leren en verveelde me tijdens de lessen. Niet dat dat echt opviel, want aan de buitenkant was ik een rustig en brave leerling. Maar waar ik wel moeite mee had was om als linkshandige in de overwegend rechtshandige wereld/klas te schrijven met een vulpen…

 

Ik zie mezelf nog zo, samen met vier andere linkshandige kinderen, wachtend op de vulpen. De rechtshandigen hadden de keuze tussen blauw of rood, maar wij hadden geen keuze, het was een groene pen of niets, punt. Nou ja, het is wat het is en dan maken we daar maar het beste van, toch? Dat inzicht had ik toen op de een of andere manier ook al. Wie heeft trouwens bedacht dat linkshandigen van links naar rechts moeten schrijven? Dat is niet logisch, voor een linkshandige dan. Maar goed, dat schrijven met die eerste vulpen, dat zal ik nooit vergeten. Vanaf toen begon voor mij het 'vlekkerige' schrijven waarbij ik standaard naar huis ging met een linkerhand vol inktvlekken, ach, en een slordig schrijfschrift achterliet voor de juf. Maar wat ik eigenlijk nog veel erger vond en maar niet begreep was waarom ik ben geboren als linkshandige? Ik wilde rechtshandig zijn, net zoals mijn familie en de meesten van mijn vriendinnetjes. En zie daar: het grijpmechanisme van het ego in volle gang. Het 'ik' wil iets zijn dat het niet is en nooit zal worden, dus stelt het zich maar op als slachtoffer; het is het een of het ander. Dat was een van mijn eerste kleine identiteitscrises.

 

De volgende crisis had met mijn uiterlijk te maken. Toen ik begin jaren ’80 in het Friese Bolsward naar de basisschool ging, was ik voor mijn omgeving vooral dat meisje met ‘roots’ in het Verre Oosten en een van de weinige 'bruine' kinderen in de buurt. Maar ja, welk land moet ik dan als uitgangspunt nemen om mijn ‘afkomst’ te definiëren? Ik bedoel, ik ben geboren in het Drentse Hoogeveen, maar dat maakte op niemand echt indruk. Nee, de meeste ouders van mijn vriendjes en vriendinnetjes in die tijd wilden vooral weten waar mijn ouders vandaan kwamen. Eh tja, hoe zat dat ook alweer…

 

Mijn moeder is geboren op het Noord-Molukse eiland Ternate uit een Ierse moeder en Nederlands-Indische vader en mijn vader is geboren op het Indonesische eiland Biak in Nieuw-Guinea uit Chinees-Indonesische ouders. Door mijn Aziatische achternaam werd ik in het hokje ‘Chinees’ geplaatst, maar toen ik als puber bij een Chinees restaurant aan de slag ging als serveerster, was ik opeens dat ‘Indische’ meisje. In de jaren die volgden kreeg ik, naargelang mijn kapsel en make up, meerdere ‘menselijke’ nationaliteiten toegewezen. Nee, nee, nee, dat ben ik allemaal niet; zien jullie dan niet wie ik ben? Eh ja, wie is die 'ik' dan eigenlijk? En is dat wel te zien? Nou ja, dat was identiteitscrisis nummer twee. Het ego wil gezien en erkend worden en als het niet gaat zoals het grijpmechanisme dat wil, dan ervaart het pijn en ontstaat er lijden.

 

Al die labels van identiteiten die ik in de loop der jaren zorgvuldig in mijn leven heb verzameld of kreeg opgeplakt door anderen, brokkelen nu langzaam maar zeker weer af. Want die kleine identiteit is gericht op de verwachtingen van dat wat ik in essentie niet ben, dus een crisis is eigenlijk een logisch vervolg daarop. De grote identiteit heeft echter nooit last van een identiteitscrisis, want dat is identiteitsloos, nationaliteitsloos en geslachtsloos; het IS.

 

Misschien herken je jezelf wel ergens in dit verhaal en herinner je je ook de grote identiteit weer. Dat is er namelijk altijd en laat zich aan jou zien op momenten dat jij als persoon er even niet bent. Bijvoorbeeld tijdens je slaap of op ontspanningsmomenten tijdens het sporten of seks. Al die moeite die je doet om een 'externe' identiteit krampachtig in stand te houden is letterljk verspilde energie. 

 

Ik heb Skippie er trouwens nog nooit op betrapt dat hij zich zo anders voelt (en daardoor lijdt) als Roemeense hond tussen al die Nederlandse honden hier. En ik heb Sira ook nog nooit horen vragen aan Skippie waar zijn ouders nou precies vandaan komen (lekker belangrijk). Eh, van de straat?

 

Het klinkt misschien een beetje eng en leeg wanneer je je realiseert dat wat je denkt te zijn er helemaal niet is, maar echt, het voelt tegelijkertijd ook zo bevrijdend om tot je door te laten dringen dat wat je in essentie bent, ‘bewustzijn’ is. En dat heeft zich nu met jouw unieke lichaam en geest verweven tot dat wat jij als jouw ‘ik’ beschouwt in deze realiteit. En nu je weet dat je niet al die identiteiten bent, heeft het dus ook geen enkele zin om je nog druk te maken over wat anderen daar van vinden. Geef vooral ruimte aan die levensenergie die door je stroomt en word lekker zichtbaar als jezelf :).

 

« Vorige Volgende »

Lees meer »

Reactie plaatsen

Reacties

Priscilla
een maand geleden

@ Yvonne: Mooi gezegd en ik heb hier niets aan toe te voegen :). Liefs, Priscilla

Yvonne Mulder
5 maanden geleden

Ha Priscilla,
Lastig is het, om je van je de door jou zelf of door de buitenwereld opgelegde identiteiten los te maken. Het is maar een mening van jezelf of van anderen. Lekker belangrijk! Wat leeft van binnen, wie wil je worden/zijn?
Wat je bedacht hebt klopt niet meer. Dan wordt het tijd voor bewustzijn en inzicht in eigen gedrag. Dan wordt het leven een stuk aangenamer en ben je niet meer die hond die in zn eigen staart bijt...